Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΠΑΡΟΚ ΕΠΟΧΗ ΣΤΟ ΚΕΝΟ

October 4, 2011



Το πώς έζησα και το πώς έζησες ούτε που το καταλάβαμε. Έτσι ξεκίνησε ο Ενεστώτας χρόνος να κυλάει μακριά σου. Τα χρώματα και τα ονόματά μας μας καταδίκασαν. Ο σταυρός μου στένεψε, ανεβαίνω επάνω και πάντα περισσεύει κάτι. Μένω εδώ και περιμένω ένα γεωμετρικό σχήμα να με διεγείρει, αφού παραμένει ανίκητο το αίνιγμα της επιθυμίας μου.  Μεταμορφώνομαι, γίνομαι η άυλη μάζα που μετακινείται από τα χέρια του ανθρώπου στα πόδια του ζώου. Συσχετίζω την ευρύτερη ομορφιά με την δικιά σου, παγιδεύομαι και κατηγορούμαι για εγκληματική πράξη, επικίνδυνη προσπάθεια να τετραγωνίσω τον κύκλο. Χτυπάω το πόδι στη γη και τρομάζω. Στερούμαι ήχο. Οι ευαισθησίες μου αλλοιώνονται από το άρωμα της απώλειάς σου. Ενηλικιώθηκα μέσα στο βλέμμα σου κι έμεινα τώρα να τεντώνω στιγμές, να τις τραβάω απ` τα μαλλιά και να τις αφήνω διαθέσιμες. Η εμμονή της μνήμης. Το μόνο που ζητάω:  ν` αποκτήσω δικαίωμα επέμβασης στη μοναξιά του κενού, να μη βρίσκω τίποτα άρτιο και κάθε τόσο να μπαίνω στη διαδικασία της συγκόλλησης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου