Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ





Κοιμόμουν.
Αφηνόμουν ξένη 
στην πλάνη του χρώματος.
Αντιστεκόμουν
στην άκληρη γη
που μ` ανάγκαζε να την γνωρίσω.
Γεννιόμουν 
ξανά και ξανά 
απ` την μάνα του απείρου.
Κρατιόμουν
από μια ξεχαρβαλωμένη χειρολαβή
της θύμησης.
Πλενόμουν 
σ`έναν ηλιόλουστο ποταμό
εγωισμού.
Κοιμόμουν
σκεπασμένη απ` το χέρι 
του Χρόνου
μα όποτε το άγγιζα
χανόμουν
από προσώπου γης.


                                    March 2, 2012