Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

ΙΣΟΡΡΟΠΩΝΤΑΣ

 


Ενώθηκαν τ` ασήμαντα

και κάτω απ` το κενό

μονάχα χώματα.


                                       

                                          October 17, 2014

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ



Φύτεψα δέντρα,

πότισα λουλούδια,

τραγούδησα τ` όνομά σου,

έψαξα

μα δεν σε βρήκα,

και τα ξερίζωσα.




                                         

                                        February 23, 2014

Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΟΡΙΖΟΜΑΙ


Χωρίς ανάσα

χωρίς δάκρυα

χωρίς συνείδηση

μόνη στο άρτιο κενό μου

ελπίζοντας πως το κενό

γεμίζει με κενό.   





                                            January 29, 2014

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ ΑΦΟΡΜΗ






Να στεκόμαστε μπροστά στη θάλασσα,

εκεί που σκάει το κύμα

στα πόδια μας.

Εγώ,

να ξεκολλάω μικρά κομμάτια

απ` το κορμί μου,

μικρά,

τόσο που να μοιάζουν με βότσαλα,

και να τα ακουμπάω στα χέρια σου.

Εσύ,

να τα πετάς με όλη σου την δύναμη,

όσο πιο βαθιά μπορείς.

Αιτία και αφορμή

για να παίξεις μαζί μου.

                                          November 17, 2013

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2012

ΔΙΑΡΡΟΕΣ








Κι όμως, ζείς για να ματαιώνεις την ζωή. Για να γεννάς εξωσωματικές αντιρρήσεις, για να υπονομεύεις την ευτυχία σου, για να διορίζεις παράνομα τα όνειρα αλήθεια και το αντίστροφο. Συμπεράσματα έρχονται να διαφημίσουν το παρελθόν σου, σε νέους χρόνους, που οι επικείμενες αποκαλύψεις θα σε βγάζουν τρελό. Διαμαρτύρεσαι για την αδικαιολόγητη καθυστέρηση του υποσυνείδητου να εμφανιστεί μέσα απο φόρμες και χρώματα. Οι εξελίξεις γίνονται τίτλοι, η αγανάκτηση δημιουργία και προσφορά. Απο το κάτω επίπεδο βρίσκεσαι στο επάνω και καταλήγεις να αρκείσαι, ενθαρρύνοντας τον εαυτό σου που για άλλη μια φορά διάλεξε να δει την μορφή του, μέσα απο κάποιον καθρέφτη.

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

ΕΚΕΙ





Ξυπνάς. Πρέπει να ζήσεις. Το κεφάλι της  Μέδουσας  μπερδεμένο στα πόδια σου. Αίμα. Βγήκαν από μέσα σου φίδια και σ` έδεσαν. Το ποτήρι με το νερό το βλέπεις. Στην θέση του. Δίπλα σου. Τα γράμματα εκεί. Κάπου εκεί. Εκεί που τα έχεις κρύψει. Έξω. Ζέστη και βροχή. Βλέπεις απ` τις γρίλιες. Τα όνειρα ήρθαν και έφυγαν. Επέζησες. Ξύπνησες. Έπρεπε να με θυμάσαι. Με θυμόσουν. Το κεφάλι της Μέδουσας και τα πόδια σου. Ένα. Αμετάβλητα χαρακτηριστικά. Κομμένα εντός τα πάντα. Ξυπνάς. Ζητάς. Αναζητάς. Πονάς. Ακούς τη βρύση στο μπάνιο να στάζει. Το δωμάτιο στενό. Κι όμως. Ξυπνάς. Αναζητάς τα γυαλιά σου. Πονάς. Πρέπει. Επειδή ξύπνησες. Πρέπει. Επειδή με θυμάσαι. Τα όνειρα. Βρέχει. Ακούς την πόρτα να κλειδώνει. Κλαίς. Ακούς την βρύση που στάζει. Το ποτήρι. Πονάς. Ψάχνεις φωτιά. Στα πόδια σου κόκκινη μπογιά. Στα χέρια σου. Παιδιά. Ξυπνάς. Δεν μπορείς να πας πουθενά. 

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012

ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ





Κοιμόμουν.
Αφηνόμουν ξένη 
στην πλάνη του χρώματος.
Αντιστεκόμουν
στην άκληρη γη
που μ` ανάγκαζε να την γνωρίσω.
Γεννιόμουν 
ξανά και ξανά 
απ` την μάνα του απείρου.
Κρατιόμουν
από μια ξεχαρβαλωμένη χειρολαβή
της θύμησης.
Πλενόμουν 
σ`έναν ηλιόλουστο ποταμό
εγωισμού.
Κοιμόμουν
σκεπασμένη απ` το χέρι 
του Χρόνου
μα όποτε το άγγιζα
χανόμουν
από προσώπου γης.


                                    March 2, 2012